«Γιατί εδώ ειν' ο έρωτας που ξέρουμε
εδώ κι οι πίκρες που μας θέλουν και τις θέλουμε
εδώ κι εμείς για να 'χει πάντα συντροφιά
η εθνική μας μοναξιά»
 
Όλη την βδομάδα θα βγαίνουν στα κεντρικά δελτία ειδήσεων πολλοί και διάφοροι που θα λένε το μακρύ και το κοντό τους. Που θα ψάχνουν τρόπο να πατάξουν την βία στα γήπεδα χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της Μάργκαρετ Θάτσερ στην Αγγλία. Νομίζω ότι η ιστορία μας έχει διδάξει ότι ΔΕΝ πρόκειται να αλλάξει απολύτως τίποτα. Γιατί είμαι απαισιόδοξος; Αφήνω τον Δημήτρη Μητροπάνο να σας απαντήσει:
 
«Μια φορά μου γεννούσες ένα πάθος παράφορο
τώρα παίζεις παιχνίδι που μ' αφήνει αδιάφορο
δεν κερδίζω δε χάνω σ' αγαπώ και σ' αρνιέμαι
κι από ένα κλαράκι του γκρεμού σου κρατιέμαι
 
Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε
Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου
Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου».